“THEATER KEERT JE BINNENSTEBUITEN OMDAT JE NAAR HET BINNENSTE VAN DE MENSEN KIJKT.”
Gesprek met Arne Sierens en Chokri Ben Chikha over Broeders van Liefde 
door Kerensa Verhoosel

Hoe is jullie artistieke samenwerking tot stand gekomen? 

Chokri: Union Suspecte stond op het punt om te beginnen aan het derde luik van de trilogie. De eerste twee luiken waren De Leeuw van Vlaanderen en Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen en gingen respectievelijk over de verhouding tussen vader en zoon en die tussen moeder en zoon. Broeders van Liefde is het derde luik en gaat over de broeders. We vonden het belangrijk om hiervoor met een ander gezelschap samen te werken om te herbronnen. Zo kwamen we uit bij Compagnie Cecilia. Zouzou had al eerder met Arne samengewerkt in Niet alle Marokkanen zijn dieven en ik was zeer nieuwsgierig naar een samenwerking en wou de uitdaging graag aangaan.

Arne: Toen Chokri mij aansprak met het idee van Broeders van Liefde en het verhaal van het Laatste Avondmaal, was ik onmiddellijk enthousiast omdat ik daar zelf al een hele tijd mee bezig ben en al lang met het plan rondloop om het evangelie van Mattheus te brengen, dat over het leven van Jezus vertelt. Het Laatste Avondmaal speelt zich af in het Hofke van Olijven en beschrijft de laatste nacht voor de terroristen worden opgepakt. In de ogen van de Romeinse overheid waren zij een bende krapuul, terroristen die gearresteerd moesten worden voor de veiligheid van de staat. De fataliteit van die bende die brood en wijn eten en drinken, voel je heel goed en is zeer interessant.

Chokri: Dat Laatste Avondmaal kwam er voor ons bij omdat het gegeven van de broers alleen niet interessant genoeg was. De metafoor van het Laatste Avondmaal is interessant omdat je daar het verraad hebt tussen de broers in enge en in brede zin. Je hebt de opoffering voor de medemens en er zit ook een enorme liefde in. 

Zoeken jullie ook de confrontatie op tussen de islamitische en de christelijke cultuur? Speelt het gegeven van de islam?

Chokri: Die Arabische erfenis dragen we mee en zal er op één of andere manier wel inzitten, maar we zijn er niet extreem mee bezig. De kern is vooral het gegeven dat we allemaal zeer verschillende individuen en spelers zijn. Waar Arne en ik erg door gefascineerd zijn, is dat je op een bepaald moment in spel of beweging die verschillen overstijgt. Dat is magisch.

Arne: Het is ook een paradox dat je door op die verschillen te focussen tot een gemeenschappelijkheid komt. Dat is iets wat je niet kunt definiëren.

Chokri:Ik ben ervan overtuigd dat die magie binnen alle godsdiensten terug te vinden is. De mensen die daar samenkomen hebben God, Allah of Boeddha nodig om de verschillen te overstijgen, maar eigenlijk kan je ook zonder een geloof samenhorigheid vinden. Die daarna opnieuw verbrokkelt.

Arne: Tussen de zeven personages is er niet iets gemeenschappelijk religieus of atheïstisch aan de hand. Ze delen ook geen gemeenschappelijke ideologie. Ik denk dat je al redelijk apart staat in de maatschappij wanneer je met theater bezig bent. De zeven spelers van Broeders van Liefde zijn theaterbeesten die iets willen vertellen. Dat blijft de motor van de voorstelling.

De spelers stellen zich kwetsbaar op tijdens de improvisaties. Chokri, hoe speelt daarbij het gegeven dat je met je broer op scène staat?

Chokri: Voor een deel maakt dat het moeilijker, maar uiteindelijk neemt iedere speler wel autobiografisch materiaal mee. Net daarom is het belangrijk dat mensen tijd en ademruimte krijgen, want je staat in je blootje. En als je samen met je broer speelt, sta je dubbel in je blootje. Dat is ook de uitdaging. Soms denk ik: “Zouzou, dat ga je toch niet vertellen”, maar je moet daar doorheen en het zal ons vooral veel bijbrengen. Daarom heet deze voorstelling ook Broeders van Liefde. We hebben het gehad over de vader en de moeder. Nu moeten we het eens over onszelf hebben. In woord, beeld en muziek.